بگذار ، که دست هایم را ، برای تو اعتراف کنم !

- تا ببینی ، که انگشتان من ، چه گردش های وسیعی بوده اند .

بگذار ، که چشم هایم را ، برای تو ، باز ، بگویم !

- تا دریابی ، که دیده های من ، از چه تصویر ها گذشته اند .

بگذار به بینی اندیشه های مه گرفته ام

                                 تا آسمان ِ چه خواب هایی ، نشسته است .

آری ، هنوز می دانم

                          که من

                تازگی را

                       در حادثه ای

                                    گم کرده ام

وزان پس

لاشه ام ، به اجبار

                         با زیستن

                                      پیوند گرفت

و زندگی نیز

                در مرز های ناکجا

                                       ادامه یافت .

اما گمان مبر ، که شعر من

                             سماجتی است

                                            تا ، آغاز بدعتی باشد

زیرا که ما ، فاصله های بلندی هستیم

- که حدمان

              از روح

                         تا زندگی است .

برین حقیقت نیز ، به خوبی واقفم

                                      که وقت ها

                                                 فرو ریخته اند

و بین ما

             اهمیت

                       از میان رفته است.

و خوب می بینم

که دیگر ، صدای زنجره ها

                                   آنقدر ها

                                              زیبا نیست

و هیچ مرغی ، در هیچ نقطه ای ، آواز عشق ، نمی خواند .

اما بگذار ، که دست هایم را ، اعتراف کنم !

و چشم هایم را باز بگویم!

زیرا تخیلی نزدیک می شود :

- که این فاجعه ، به انجام رسیده است ،

و این سهم نیز ماندن را

                                    -اینجا ، در میان لاشه ها -

                                                               تا ارواح

                                                                       راهی نمانده است

پس بایدی بود ،

که دست هایم را اعتراف کنم .

بایدی بود، که چشم هایم را ، می گفتم